μια εναλλακτική πρόταση στα σύγχρονα πρότυπα ζωής

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014 19:12

Ο κόσμος είναι πάντα αυτό που εμείς αποφασίζουμε να αντιληφθούμε, τον φτιάχνουμε κάθε πρωί που ανοίγουμε τα μάτια μας.
Το πρόβλημα ξεκινά από την στιγμή που αυτό που αποφασίζουμε να αντιληφθούμε είναι η «πραγματικότητα» που μας επιβάλλεται, η «πραγματικότητα» που μας πουλάνε. Μια «πραγματικότητα» που μας θέλει άβουλους, παθητικούς αποδέκτες μοντέλων που στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στην επίπλαστη αίσθηση υπόστασης που παρέχεται στον αποξενωμένο μικρό εαυτό μας. Αγόρασε αυτό το αυτοκίνητο και θα είσαι μεγάλος, φραγκάτος, trendy, cool, κάποιος τέλος πάντων. Αγόρασε αυτή την κρέμα και θα γίνεις νεότερη ή θα μείνεις για πάντα νέα, θα είσαι λεπτότερη, ομορφότερη, γκομενάρα, κάποια τέλος πάντων. Αγόρασε αυτό το κινητό και θα επικοινωνείς καλύτερα, περισσότερο, θα στέλνεις φωτογραφίες mms στους φίλους σου και θα μοιράζεσαι μαζί τους μια εικόνα μα ποτέ την πραγματικότητα, γιατί δεν θα έχεις χρόνο να τους ζήσεις από κοντά, να ευχαριστηθείς όχι μόνο την εικόνα τους από την video κλήση αλλά και την ενέργεια που αποπνέει η φυσική τους παρουσία. Τα μοντέλα είναι χιλιάδες και για όλα τα γούστα ακόμα και το μοντέλο του Boehme, του περιθωριακού, του κομουνιστή, του οικολόγου, του new age που γεράζει και φθείρεται και αυτό με τα χρόνια.

Ο ενστερνισμός του εκάστοτε μοντέλου δεν είναι πραγματικότητα αλλά μας ρίχνει στο λήθαργο και την παθητικότητα αφού παύουμε να ανησυχούμε γιατί τώρα πια έχουμε ταυτότητα, προσωπικότητα, τρόπο σκέψης που καθορίζονται στα στενά όρια του μοντέλου. Στην αρχή αυτή η προσέγγιση μας δίνει ενέργεια και κίνητρα, αλλά πολύ σύντομα βρισκόμαστε να αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι και να ασφυκτιούμε έχοντας να ξεχρεώσουμε για όλα αυτά που στην αρχή φαίνονταν να μας χαρίζουν την ευτυχία. Με αυτό τον τρόπο παραμένουμε παγιδευμένοι σε μια ζωή όπου δεν μας επιτρέπει ο ίδιος μας ο εαυτός, αφού εμείς ενστερνιστήκαμε το μοντέλο, να σταματήσουμε, να σωπάσουμε και να αφουγκραστούμε τι πραγματικά έχει αξία. Γιατί αν σταματήσουμε διακινδυνεύουμε να χάσουμε αυτά που έχουμε και που μέσα από αυτά καθοριζόμαστε. Παγιδευόμαστε από τον ίδιο μας το φόβο γιατί καταντήσαμε να πιστέψουμε ότι είμαστε αυτό που έχουμε. Αποφασίσαμε να γίνουμε συνεργοί και να αντιληφθούμε την πραγματικότητα που μας επιβλήθηκε γιατί κανείς δεν μας έμαθε να κοιτάζουμε στο τώρα, να το ζούμε ολοκληρωτικά και μέσα από αυτό να συνδεόμαστε όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο. Πόσο αβίαστα και άμεσα συμβαίνει αυτό όταν απλά  είμαστε εκεί για να μοιραστούμε την χαρά, την συγκίνηση, την θλίψη, το φόβο, να ανταλλάξουμε ανοιχτοί σε όλα, στο παρόν, στο τώρα, χωρίς τις σκέψεις εκείνες που μας καθορίζουν. Αυτή η μαγική διάσταση του παρόντος συμβαίνει και ξεδιπλώνεται ελεύθερα όταν ανοίγουμε και μοιραζόμαστε την ανθρωπιά μας… Και ω του θαύματος αυτός που βρίσκεται δίπλα μου δεν μου είναι πια άγνωστος αλλά κοντινός, οικείος, ζεστός, συνομιλούμε χωρίς να γνωριζόμαστε, αστειευόμαστε χωρίς παρεξήγηση, πλησιάζουμε χωρίς φαινομενικό λόγο, γιατί μοιραζόμαστε κάτι κοινό, το παρόν μας, όντας ανοιχτοί και χωρίς τους λόγους που μας χωρίζουν (ποιος είναι πιο μορφωμένος, ποιος έχει τα περισσότερα φράγκα, το καλύτερο κινητό και όλα εκείνα τα στοιχεία της ψεύτικης πραγματικότητας).

Συναντιόμαστε όλοι μαζί στο παρόν και θυμόμαστε πως είναι να είσαι άνθρωπος, την ζεστασιά που κρύβει μέσα της η ανθρωπινότητά μας και το ενδιαφέρον για όλους και για όλα, όπως αυτό που υπήρχε παλιά τις υποανάπτυκτες εποχές χωρίς τα κινητά και τα home cinema όπου στην ανάγκη έφτανε πρώτος ο γείτονας γιατί μέσα του γνώριζε ότι μοιραζόταν μια κοινή μοίρα εκείνη του ανθρώπου, κι ας κουτσομπόλευε μετά. Αυτή η αίσθηση του ανοίγματος πέρα και έξω από τα στενά όρια του οποιουδήποτε μοντέλου, όπου ξεχνάμε το μικρό εαυτό μας και απλώς «είμαστε» είναι τόσο μα τόσο θεραπευτική.

Είναι καλό να παράγουμε λοιπόν επίγνωση αισθανόμενοι το παρόν, να παράγουμε σκέψη και πολύ περισσότερο πράξη  παίρνοντας θέση για αυτά που μας συμβαίνουν καθημερινά και που σε διαφορετική περίπτωση θα τα προσπερνούσαμε, δίνοντας στον εαυτό μας ακόμα περισσότερο πόνο, γιατί οι δόσεις της ζωής που αποφασίσαμε να αντιληφθούμε τρέχουν και αν παραμείνουν απλήρωτες κινδυνεύουμε να χάσουμε το ψέμα στο οποίο έχουμε επενδύσει. Και η ζωή, το παρόν τρέχει και μας προσπερνά αφήνοντάς μας ασθμαίνοντας να αγχωνόμαστε μέχρι το τέλος όπου πολλοί από μας θα μείνουν με μια πίκρα για την ζωή που δεν ζήσαμε. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους να σου περιγράψουν την πιο ή μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής τους κανείς δεν θα σου πει για την απόκτηση ενός αυτοκινήτου, μιας κοινωνικής θέσης ή οποιασδήποτε στιγμής ταιριάζει στο ψέμα του μοντέλου που οικειοποιήθηκε. Σχεδόν όλοι θα σου εξιστορήσουν μια στιγμή όπου αισθάνθηκαν τρυφερότητα, κοντινότητα, ζεστασιά, επαφή, σύνδεση και επικοινωνία, ενότητα με κάτι που υπερβαίνει τον μικρό εαυτό μας. Στιγμές όπως όταν κάναμε έρωτα με το σύντροφό μας ή όταν απλά κοιτούσαμε ο ένας τα μάτια του άλλου, όταν κρατήσαμε στην αγκαλιά το παιδί μας ή τους δικούς μας, όταν βρεθήκαμε κάποια στιγμή μόνοι στη φύση, σιωπήσαμε και αγκαλιάσαμε τον εαυτό μας και τα πάντα γύρω μας και αισθανθήκαμε κομμάτι του θαύματος που ζούσαμε εκείνη την στιγμή. Σχεδόν όλοι θα σου μιλήσουν για κάτι που μεταφέρει λίγη έστω από την βασική καλοσύνη που είναι η πραγματική ανθρώπινη φύση. Ναι, η φύση μας είναι βασικά αυτή η καλοσύνη, η ζεστασιά γιατί χωρίς αυτή δεν θα βρισκόμασταν αυτή την στιγμή να ζούμε. Κάποιος είχε μέσα του έστω και τόση λίγη καλοσύνη ώστε να αισθανθεί την υποχρέωση να μας θρέψει τόσο όσο χρειαζόταν για να επιβιώσουμε, πόσο μάλλον να μας αναθρέψει με αγάπη και φροντίδα. Πόσο πολύ αποξενωνόμαστε και ξεχνάμε την βάση της ύπαρξής μας μέσα στο ψέμα που εκούσια μπαίνουμε.

Ας θυμόμαστε λοιπόν την αξία του να γελάς, να μοιράζεσαι, να σε νοιάζει για όσα συμβαίνουν γύρω γιατί τότε γυρίζουμε, θυμόμαστε και αισθανόμαστε την βασική μας καλοσύνη. Γινόμαστε και πάλι άνθρωποι και μας  αφορούν αυτά που συμβαίνουν παντού γύρω μας και που ξέρεις ίσως ξυπνήσουμε από το λήθαργο της προσωπικής επίτευξης και αποφασίσουμε να δούμε και να φτιάξουμε με τα μάτια της ψυχής μας έναν καινούριο κόσμο που μας αξίζει. Και αν αυτό που αντιλαμβανόμαστε δεν ταιριάζει με αυτό που φτιάχνουν τα μάτια της ψυχής ίσως βρούμε την δύναμη να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να δράσουμε, ίσως αποφασίσουμε να μοιραστούμε την ζεστασιά ενός κοινού ονείρου συναντώντας φίλους, οπουδήποτε, κάθε μέρα η όποια μέρα, παίρνοντας θέση μέχρι το όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Σε ευχαριστώ που είσαι εκεί και βοηθάς από τη θέση σου, σε ευχαριστώ που με ξυπνάς και εύχομαι κάθε μέρα που ανοίγεις τα μάτια σου να συνεχίσεις να φτιάχνεις έναν κόσμο τόσο κοντινό, ζεστό και αγαπημένο.