διαλογισμός

Ο διαλογισμός βρίσκεται στην καρδιά της εξάσκησης του Τάι Τσι.

Είναι εκείνη η πλευρά που συντονίζει και οδηγεί τις σωματικές, πιο εξωτερικές πρακτικές. Είναι η Γιν, παθητική πλευρά που συμπληρώνει τις Γιανγκ δραστηριότητες.

Τα τελευταία χρόνια ο “διαλογισμός” έχει γίνει ένας όρος που αναφέρεται σε μεγάλο εύρος πρακτικών από την απλή συγκέντρωση ως την εξερεύνηση παραφυσικών καταστάσεων. Στο περιεχόμενο του Τάι Τσι απλά σημαίνει να κάθεται ή να στέκεται κανείς ακίνητος και σιωπηρός για μια δεδομένη περίοδο, με την προσοχή του εστιασμένη στην στάση και την αναπνοή.

Διαλογισμός, meditation

Είναι μια βασική, φορμαλιστική πρακτική που μας διδάσκει την τέχνη της μη-κίνησης και μη-δράσης. Τοποθετώντας τον εαυτό μας στην απογυμνωμένη κατάσταση να καθόμαστε σταυροπόδι με ένα μαξιλάρι στο πάτωμα αντιμετωπίζουμε την ανησυχία μέσα μας. Πρίν εγκαθιδρύσουμε την εσωτερική ακινησία οφείλουμε να επεξεργαστούμε και να ξεπεράσουμε τα στρώματα ανησυχίας που έχουμε αποροφήσει. Γυρίζοντας ξανά και ξανά στο παρόν, αναγνωρίζοντας την κίνηση της ανάσας και των σωματικών αισθήσεων, μπορούμε σιγά σιγά να ξεμάθουμε τα πρότυπα της ανησυχίας στο σώμα και το νου μας. Σταδιακά μια αίσθηση ειρήνης και γαλήνης κατακλύζει ολόκληρα το σύστημά μας.

Η άλλη ευεργετική επίδραση που καλλιεργείται μέσα από τον διαλογισμό είναι αυτή της σιωπής. Και πάλι αν θέλουμε να συνδεθούμε με τη σιωπή πρώτα πρέπει να αναγνωρίσουμε τον θόρυβο που βρίσκεται μέσα αλλά και γύρω μας. Αυτό σημαίνει ότι μαθαίνουμε να μην αντιδρούμε και να παραμένουμε στο κέντρο μας.

Όπως κάθε τι άλλο απαιτεί και αυτό διαρκή και τακτική εξάσκηση.

Η γαλήνη και η σιωπή που τρέφονται με τον διαλογισμό είναι ουσιώδεις παράγοντες της επίγνωσής μας, της δυνατότητάς μας να “αφουγκραζόμαστε” που είναι το θεμέλιο του Τάι Τσι ως “εσωτερικής” πολεμικής τέχνης. Τότε είτε κάνουμε Τσ’ι Κουνγκ, είτε την φόρμα, είτε τις ασκήσεις, είτε φιλικό αγώνα με έναν σύντροφο η εσωτερική επίγνωση είναι πάντα παρούσα. Όταν ξέρουμε για τον εαυτό μας τι σημαίνει γαλήνη και σιωπή στον διαλογισμό μπορούμε να συνδεθούμε μαζί τους την ώρα της δράσης, ώστε στην καρδιά των κινήσεών μας να βρίσκεται πάντα ένα σημείο ακινησίας. Έτσι κατά την διαπλοκή των ενεργειών στην ζωή μας δεν χάνουμε την ηρεμία μας.

Όταν η διαισθητική επίγνωση είναι παρούσα σε ότι κάνουμε στη ζωή μας το εσωτερικό και το εξωτερικό, το Γιν και το Γιανγκ συνδιάζουν και εμπλουτίζουν το ένα το άλλο.

«Φτάσε ως την έσχατη κενότητα

και πρόσεξε πώς όλα τα πράγματα εργάζονται.
Τα έχω δει να επιστρέφουν,
τα έχω δει να ανθίζουν,
τα έχω δει να ξαναγυρίζουν στις ρίζες τους.
Τι είναι λοιπόν γαλήνη;
Το αποτράβηγμα είναι στις ρίζες σου.
Ειναι η επιστροφή στο Τάο.
Τη γνώση αυτού του Τάο αποκαλούν φώτιση.
Το να αγνοείς αυτό το Τάο είναι αμάθεια
και η αμάθεια φέρνει δυσαρμονία.
Όποιος γνωρίζει αυτό το Τάο είναι ευγενής
κι ευγένεια σημαίνει μεγαλοσύνη,
μεγαλοσύνη σημαίνει Τάο και Τάο σημαίνει Υπέρτατο.
Αν και το σώμα του μπορεί να πεθάνει αυτός δε χάνεται ποτέ.»

«Μείνε σιωπηλός με κλειστές τις πύλες των αισθήσεων.
Μείνε ατάραχος
Αν προσπαθείς και αγωνίζεσαι
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βοηθήσει.
Είσαι πράγματι μεγάλος,
αν μπόρεσες και είδες ότι είναι μικρό.
Γιατί ένα πλήθος από μικρές δυνάμεις θα σε γεμίσουν ισχύ.
Με το φως του τα μάτια σου ακτινοβολούν.
Με το φως του οδηγείσαι στο αιώνιο.
Δεν είναι αυτό σταθερότητα στη δράση;»

«Απομονώσου και κλείσε τις πύλες,
απάλυνε την έκφραση,
μετρίασε την λάμψη,
χαμήλωσε τον θόρυβο.
Αυτή είναι η μυστηριακή ενότητα.
Ο Σοφός δεν έχει συμπάθειες,
δεν έχει κέρδη ή απώλειες,
δεν έχει εκτίμηση ή περιφρόνηση
κι έτσι το μεγαλείο τον ανυψώνει.»

«Σταμάτησε το σκάλισμα και το γυάλισμα και επέστρεψε σε αυτό που είναι απλό.Το σώμα του ήταν τώρα ριζωμένο επικεντρωμένο και καταμεσής στον θόρυβο και την οχλαγωγία, παρέμεινε σε ενότητα ως το τέλος των ημερών του.»